Bilge Ekc
@Bilgesry
“Vardığımız yerin, olmayı istediğimiz yer olduğunu biliyor muyuz?”
“İki uzağı birbirine yakın eden şey... Göze almak. Göze almaksa gitmek. Yürümek. Bazen ‘bir başına ve uzak’ olsa da. “Uzaklıklar uzak değil, ben yorgunum” dememek. Çünkü uzaklar maviyle ölçülür. Yakın gelsin diye, yalnız kalmasın diye, gidenler dönsün yeniden gitsin diye, yakını uzak edeceğimize, uzağı yakın edelim diye... Uzak, uzak değil diye!
Edip Cansever’in “Ben Ruhi Bey Nasılım” şiirinin sonundaki ‘insan yaşıyorken özgürdür’ tekrarını, ‘insan yürüyorken özgürdür’ diye okumak da neden olmasın? İnsan yaşıyorsa yürüyordur, yürüyorsa özgürdür! Yürümek hiç kuşkusuz, iki ayağın üstündeki iki bacakla ya da bazen tek bacakla yapılan bir eylem değildir yalnızca. Bir akıştır: Düşüncede, ruhta, içte, dışta, bakışta, aşkta, evde, yolda, sokakta, karada, havada, denizde, suda, dağda, patikada, kırda, kentte, gecede, gündüzde, yalnızlıkta, yalınlıkta, hep özgürlük!
“Ah!Mutluluk:
Beni bir üşüme aldı.”
“Yanılınca, alınmayı kim öğretti size?”