Yaşanan her şey zamanla soluyordu.Öyle bir soluyordu ki belli belirsiz bir iz bırakıyordu arkasında.İnsan bu ize bakıyor ama yaşadığından emin olamıyordu.Hayatım böyle bir özelliği vardı.
Çocukluk hiç bitmez…Yaşınız ilerler, büyürsünüz, saçınıza aklar düşer ama o hep oradadır.Kalbiniz kırıldığında, düşünmeden verdiğimiz kararlarda,o artık sizi sevmediğini söylediğinde,hakkınız yendiğinde,görmezden gelindiğinizde,yok sayıldığınızda,geçmeyeceğine inandığınız bir yalnızlığa teslim olduğunuzda,kontrolsüz öfkenizle,dolmuş gözlerinizle,yüzünüzdeki kırgın ifadeyle döndüğümüz yer daima çocukluğumuzdur.
Elini tuttum.İçimde tuhaf ve alışık olmadığım bir his dolaştı;okyanusa,gün ışığına,atlara benziyordu.Sevgiyi andırıyordu.Bir süre düşününce bunu tarif edecek kelimeyi bulmuştum:Sevinç.