İşte Öyle!
@BirTabibe
Farkında Olmalı İnsan…
Kendisinin, hayatın olayların, gidişatın farkında olmalı.
Farkı fark etmeli, fark ettiğini de fark ettirmemeli bazen…
Bir damlacık sudan nasıl yaratıldığını
fark etmeli mesela.
Anne karnına sığarken dünyaya neden sığmadığını ve en sonunda bir metre karelik yere nasıl sığmak zorunda kalacağını fark etmeli.
Azraillin her an sürpriz yapabileceğini,
nasıl yaşarsa öyle öleceğini
fark etmeli insan ve ölmeden evvel ölebilmeli.
Hayvanların yolda, kaldırımda, çöplükte
ama kendisinin güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada yemek yediğini fark etmeli.
Eşref-İ mahluk olduğunu fark etmeli.
Zenginliğin ve bereketin şükürde ve cömertlikle yoğrulmuş israf etmemekte olduğunu fark etmeli.
Farkındalığın kulluğun sırrı olduğunu fark etmeli...
Reklam
“Allâh’ım! Sen’den, katından vereceğin öyle bir rahmet istiyorum ki, onunla kalbime hidâyet, işlerime nizâm, dağınıklığıma tertip, içime kâmil îman, dışıma amel-i sâlih, amellerime temizlik ve ihlâs ver, rızâna uygun istikâmeti ilhâm et, ülfet edeceğim dostumu lûtfet ve beni her türlü kötülüklerden koru!
Allâh’ım, bana öyle bir îman, öyle bir yakîn ver ki, artık bir daha küfür (ihtimâli) kalmasın. Öyle bir rahmet ver ki, onunla, dünya ve âhirette Sen’in nazarında kıymetli olan bir mertebeye ulaşayım.” (Tirmizi, Deavât 30/3419)
Rabbim her daim gönlüme göre, hayırla, afiyetle, güzelliklerle, kolaylıklarla...
Zamanın birinde gelen farkındalık;
İnsan, vazgeçmesi gereken bir konuda, daha olay sıcakken vazgeçtim diyor ya;hani vazgeçmek üzerine şarkılar falan dinliyor;
Aslında insan vazgeçemediğine, vazgeçmediğine, vazgeçmeyi tam olarak istemediğine 'vazgeçtim' diyerek kendini kandırıyor. Çünkü birşeyden gerçek anlamda vazgeçtiğinde, 'vazgeçtim' dahi demiyorsun.
