Narcissus Çiçek Kurusu
@Bir__Dost_
Mine
Birilerinin mucizesi olmayı dileyen
- İnsan
*Çocukların sevgisi, çiçeklerin rengi, kahvenin demi beni mesûd eder*
Bir tek aklım var ama okuduğum her kitaptaki insanın aklına yaslıyorum kendi aklımı.
Şu anda okuduğu kitap
Ekin'in en son dönüp bezgin bir halde "Tamam yaa, seni seviyorum," dediği yerde hep böyle çadır kurmak isteğim geçmiyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Mevsim mi kaldı ömrümde, bahar nedir bilmiyorum artık.
Nihayet bugün, insanların içini açacak baharın işte şimdi başladığını okuyorum. Bahar gelmiş yani. Dümdüz oysa dünya. Dünya düz diyenlere bile katılabilecek kadar dümdüz her şey. Renksiz zaten. Gecenin bile rengini gördüm de "çok karizmatik pastel bir lacivert," derdim. Renklerim de yok artık nokta renksiz yaşamları insanlığın uydurduğunu düşünüyordum; Dünyanın Rengi yok.
İşte, haber vereyim şimdi: Dağların yangını da "özlemek" kelimesinin içine dolmuş, hepsi de kalbimdeyken... Bir sabah, belki de yirmi yıldır en, en, en severek okuduğum ayetlerin muhatabı olarak böyle uyanıyorum:
"Kalk ve işe koyul."
Büyük bir yokluktayım ki beni ne yok edebilir? Ekin'sizlikten başka hiçbir şeye üzülmüyorum. Öyle büyük bir üzülmek ki dünyanın tüm evlerindeki üzüntüyü kalbime koymuşlar da yine göğün altındayım, diyorum.