Ahmet Talha Bircan
@Bircan3438
Şu anda okuduğu kitaplar
Elhamdülillah
Şimdiye kadar, İslam'la topyekün mücadeleyi kazanabilen ve İslam'ı tümüyle ortadan kaldırmayı başarabilen hiçbir devlet olmamıştır. Yakın tarihte, Sovyetler Birliği'nin on yıllar boyunca sürdürdüğü yıkıcı politikalara bakınız. Veya Arnavutluk'ta sözde "ateist devlet" kuran Enver Hoca'ya bakınız. Netice, yönetenler açısından yalnızca hüsran ve mağlubiyettir. Halklara acıdan başka bir şey getirmeyen ve devletlerin sadece gücünü tüketen bu kavganın kazananı yine İslam olmuştur.
İlahi takdir çerçevesinde her hadisenin ancak en uygun zamanda ve şartlarda meydana geldiğini ifade etmek sadedinde, eskiler çok latif bir ibare kullanırdı: "Her şeyin bir vakt-i merhûnu vardır." Buradaki "vakt-i merhûn" kavramı, rehin alınmış vakit demektir. En uygun zaman geldiğinde, şartlar olgunlaştığında ve vade dolduğunda vakit özgürlüğe kavuşacak, olacak olan da olacaktır.
Türkiye, dünyanın en özgür ülkesi. Hatta başıboşluk seviyesinde bir özgürlük ve rahatlık var. Sokaktaki sıradan insanı bir kenara bırakırsak, Türkiye Müslümanlarının bile bu özgürlük ve rahatlığın kıymetini yeterince bilemediğini düşünüyorum doğrusu. Doğu Türkistan'daki boğucu atmosferi tadınca, ne kadar az çalıştığımız ve ne çok tembellik ettiğimiz hakikati yüzüme bir tokat gibi çarptı.
Arkamızda nice dramı ve acıyı bırakarak ayrılıyorduk Doğu Türkistan'dan. Yıllar boyunca duyduğumuz, dinlediğimiz ve okuduğumuz şeyleri yerinde görüp gözlemlemiştik. Vakıa, inkâr olunamayacak biçimde ortadaydı. Şimdiye kadar ilme'l-yakîn olarak işittiklerimiz, artık ayne'l-yakîn ve hakka'l-yakîn şuurumuza kazınmıştı. Bundan sonra, Doğu Türkistan'da yaşananlar, herkese duyurmak ve anlatmak üzere bize emanetti. Şahitliğimizi en adil biçimde aktarmak, omuzlarımızda bir vazifeydi.
Çin'de hayatın her alanı anonslarla düzenleniyor. Her yerde mekanik ve biteviye bir sesin tekrarladığı anonslar, talimatlar, bildiriler... İnsanın asabını bozan, sinir sistemini mıncıklayan ama aynı zamanda devletin mutlak kontrolünü de sürekli başa kakıp hatırlatan bir sistem... Yolumuzun düştüğü ücra Uygur köylerinde daha boğucu biçimde hissetmiştik bunu. Bana "Çin'in tek bir kelimeyle özetle" deseler, kullanacağım kelime şu olurdu: anons!