İmam İbn Kayyim der ki:
"Mü'min bir günah işlediği zaman, ondan kesinlikle tamamen lezzet almaz. Zira o, günah işleme esnasında, kalbinde daima bir üzülme duygusu hisseder.
Ancak bu duygu ne zaman kalpten çıkarsa, artık kişi kalbinin yasını tutsun."
•mehmet
Eğer bir hata işlediğinde içinde bir yerlerde bir sızı, bir "keşke" veya huzursuz bir titreme duyuyorsan, müjde; kalbin hala yaşıyor. Çünkü ölü beden acıyı hissetmez. Acı çekmek, hayatta olmanın bedeli olduğu kadar, imanın da koruyucu kalkanıdır.
İslam alimleri, kalbin günahlarla olan ilişkisini bir aynaya benzetirler. Her günah, o aynaya düşen siyah bir lekedir. Huzursuzluk: Aynadaki lekeyi fark edip silme isteğidir. Hissizlik: Lekelerin birleşip tüm aynayı kaplamasıdır ki, buna Kur'an-ı Kerim'de "Rân" (kalbin paslanması/mühürlenmesi) denir.
Eğer kişi yaptığı yanlıştan zevk almaya başlamışsa veya "ne olacak ki?", ilmi açıdan bu, kalbin manevi duyularını yitirdiğine işarettir. İbn Kayyim'in "yas tutsun" demesi bundandır; zira fiziksel ölümden daha acı olanı, hayattayken gerçekleşen "kalp ölümü"dür.
Unutma ki; Allah seni tamamen bıraksaydı, günahın içinde huzur bulmana izin verirdi. Seni kendi haline bırakmadığı için, o günahın ortasında bile kalbine o ince sızıyı koyuyor. O sızı, aslında seni geri çağıran ilahi bir davettir.
"Allah'ım, bana günah işlediğimde üzülen, iyilik yaptığımda ise sevinen bir kalp nasip et."de ve ince sızılı kalbinle tövbe et..