Bütün bunları düşündüğünde içinde bir şeyin değiştiğini anladı. Önceleri çaresizliği ve korkusu öylesine büyüktü ki ama şimdi birdenbire tam tersi olmuştu. Korkularına dayanmıştı. Şimdi kendinden emindi, korkmuyordu. Dünyadaki herhangi bir gücün ona bir şey yapmasından ürkmüyordu, daha doğrusu kendisine ne yapacakları umurunda bile değildi.
Aradan geçen süre yalnızca birkaç ay olduğu halde, Momo’ya sanki çok uzun zaman geçmiş gibi geliyordu. Çünkü gerçek zamanı ne bir saat ne de bir takvim ölçebilirdi. Böyle bir yalnızlığı anlatacak sözleri bulmak da aslında çok güçtür.
Momo, Gigi’ye yardım etmeyi elbette isterdi. Buna çok üzülüyordu. Ama içinde öyle bir his vardı ki Momo, Momo olmaktan çıkarsa, Gigi’nin eski Gigi olmasının hiçbir yararı olmayacaktı.
...
Onu asıl şimdi, bulduğu anda kaybettiğini anladı.