Züleyha , Yûsuf 'a bir mektup yazmaya başlayınca. Yûsuf diye başladı, Yûsuf diye bitirdi. Gördü ki hitaptan öteye geçemedi.
Anladı ki aşkın nâmesinde sernâmeden öte kelâm yok. Ve Züleyhanın lügatında Yûsuftan öte sözcük yok.
"Bu kadar tanıdık buluyorsam kalbimi kalbine, bu kadar tanıdık ses veriyorsa kalbim kalbine, o ezeli uğultuyu hâlâ kulaklarımda taşıdığımdandır. Seni bu kez hatırladıysam Yûsuf, o kez unuttuğumdandir."