Melal
@Birmelall
Sen süper güçleri olan bir kahraman değilsin, olmak zorunda hiç değilsin.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Hayat, aynı bisiklete binerken olduğu gibi durduğun zaman düşürüyordu seni. İlerlemek istiyorsan hep ileri bakman ve asla durmaman gerekiyordu. Geriye bakarsan çarpıyor, yavaşlarsan arkada kalıyordun. Çok hızlı pedal çevirirsen bu defa da yoruluyordun tıpkı yaşarken olduğu gibi.
Kediye "kedi" diyebilmemiz için nasıl miyavlaması gerekiyorsa ve o havladığında ona "köpek" diyorsak, insan olmanın en anlamlı özelliği de yetersiz olmasıdır.
Sen böyle güzelsin. Eksik ve kusurlu iken anlamlısın. Eksik yanlarını kabullendiğin zaman gerçek mutluluğa kavuşacaksın, rahatlayacaksın.
Kaybedeceğin bir beklenti ile ömrünü bitirmeye değer mi?
Bu hayatta her şeyi en mükemmel hâliyle sen yapamazsın. Yapabilseydin, senin adın "İnsan" değil, "İlah" olurdu.
İnsan Ruhunun En Karanlık Koridorlarından Bir Ses1000Kitap
Dostoyevski’nin Yeraltından Notları, okuru rahat ettirmek gibi bir derdi olmayan bir kitap. Aksine seni, kendi karanlık düşünce kıvrımlarına sürükleyen bir anti-kahramanın zihnine kilitliyor. “Yeraltı Adamı”, topluma uyum sağlayamayan, kendisiyle kavgalı, zekâsının ağırlığı altında ezilen bir figür. Aslında hepimizin içindeki o karamsar fısıltının abartılı bir yankısı gibi.
Kitap, insanın özgür irade diye sarıldığı şeyle, kendi kendini sabote etme alışkanlığı arasındaki o ince çizgiyi gösteriyor. Yeraltı Adamı sürekli çelişiyor: Hem sevilmek istiyor hem de herkesi kendinden uzaklaştırıyor. Hem değer görmek istiyor hem de değer görme ihtimalini kendi elleriyle sabote ediyor. Kırılgan, kibirli, incinmiş… kısacası insan.
Dostoyevski’nin en vurucu başarısı, okuru rahatsız edecek kadar dürüst olması.
“İnsan kimi zaman acıdan bile zevk alır,” derken aslında bizi kendimizle yüzleştiriyor.
Bu kitap, bir karakterin güncesi gibi görünse de aslında modern insanın kronik huzursuzluğunun erken bir teşhisi. Kendini sürekli gözetleyen, anlam arayan ama bulduğunda da kaçan insanın hikâyesi.
Son sayfayı kapattığında içinden şu cümle geçiyor:
“İnsanın asıl yeraltısı, kendi zihnidir.”