Leyl
@Birrrokurrrr
İnsanın en büyük yanılgısı, zamanın hep ileriye aktığını sanmasıdır.
Oysa zaman, içimizde sürekli geri dönen bir yankıdır;
yaşadığımız her şey, kalbimizin loş koridorlarında tekrar tekrar çınlar.
Bedenimiz günlere karışır ama ruhumuz anıların içinde takılı kalır.
Belki de bu yüzden hiçbir yaramız tam anlamıyla iyileşmez.
Çünkü acı, unutulmak için değil;
varoluşumuzu hatırlatmak için vardır.
Her kırılma, insanın kendi derinliğine açılan bir kapıdır.
Ama o kapıdan geçtiğinde gördüğün şey özgürlük değil, kendi yalnızlığının sonsuz aynalarıdır.
İnsan ne kadar çok sevilirse sevilsin, gecenin en sessiz anında kendisiyle baş başa kalır.
Ve işte o an, kim olduğumuzla değil, kim olamadığımızla yüzleşiriz.
Belki de hayat, tamamlanmayan bir cümlenin sürekli ertelenen devamıdır...
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bazen yolumuzu şaşırırız. Sanki hiç bizim olmamış bir şeyi kaybetmiş gibi, ısrarla ararız.
Bazen vazgeçeriz aramaktan, çünkü neyi aradığımızı bile bilmeyiz aslında.
Ama bazen de inat ederiz, öyle bir inat ki, bedenimizden, ruhumuzdan, kendimizden eksilterek ararız.
Sırf bulalım diye.
Ama içimizde bir yer vardır, sessiz, karanlık ve biraz kırgın, orada bir şey eksiktir ama adı yoktur.
Dışarı bakarız, insanlara, şehirlere, yüzlere, aşklara...
Ama bulamayız.
Çünkü aradığımız şey, dışarıda değildir belki de.
Aşk da böyledir bazen. Bir zamanlar içimizi yakan o şey, bir gün gelir sadece bir hatıraya dönüşür. Ve fark edersin; artık eskisi gibi aramıyorsundur.
Kaybolsa da, "eğer benimse, gelir beni bulur" dersin. Ya da hiçbir şey demeden, yavaşça bırakırsın.
Bu, yorgunluğun da ötesinde bir şeydir. Adını koyamadığın, itiraf edemediğin, hatta varlığından bile emin olamadığın bir duygu.
Belki bir adı vardır bunun, belki kitaplarda yazıyordur, belki bir filmde bir sahnenin kenarında kalmıştır. Ama ben görmedim. Hiç rastlamadım.
"Şimdi, kalıntılar arasında dolaşıyorum, kuralsızım, tereddütler içindeyim, yalnızım ve bunu kabullenerek, tek oluşuma ve kusurlarıma boyun eğdim. Tüm hayatımı bir nevi yalan içinde yaşadıktan sonra, bir doğru yaratmak zorundayım"
Albert Camus
Belki de hayatın sırrı, doğru yolu hiç şaşırmadan yürümek değil; kaybolduğumuz yerlerden kendimizi toplayıp yeniden yola çıkabilme cesaretinde saklıdır. Çünkü insanı olgunlaştıran yalnızca vardığı yer değil, vazgeçmeyip taşıdığı yaralarla yürümeye devam edebilmesidir. Ve çoğu zaman en büyük kazanç, sonunda nereye ulaştığımız değil, o yolda kimlere ve nasıl birine dönüştüğümüzdür. 🌙