Belki de bu satırları okurken yüreğinde bir ağırlık, omuzlarında dünyanın yükü, zihninde cevaplanmamış sorular var. Belki yorgunsun… Hayatın inişli çıkışlı yollarında düşüp kalkmaktan, anlaşılmamaktan, belki de en çok kendi içindeki fırtınalarla boğuşmaktan yorgun düşmüş olabilirsin. Yalnız değilsin. Öyle zamanlar olur ki, nefes almak bile ağır gelir, kelimeler boğazda düğümlenir, gözyaşları sessiz bir çığlığa dönüşür. İşte tam da böyle anlarda, bir elin omzuna dokunmasını, bir sesin "Geçecek" demesini, bir kalbin seninle birlikte atmasını istersin.
"Yüreğin Yorgunluk Görmesin"…