Gece boyunca gözlerimi kapattım ama uykuya bir türlü dalamadım. Saatin tik takları, sanki her biri içimdeki huzuru bir parça daha çalıyormuş gibi, bana geçmek bilmeyen bir zaman hissi veriyor. Yatakta dönüp dururken, uykuya dair her umut bir nebze daha azalıyor. Düşüncelerim, sakinleşip geceyi geçirmeyi reddeden bir akıntı gibi zihinimde dolaşıyor. Göz kapaklarım ağırlık yapıyor ama içimdeki huzursuzluk, en azından uykuya geçiş anını görmemi engelliyor. Belki de uyuyamamak, içinde bulunduğum anı daha da derinleştiriyor, geceyi bir işkenceye dönüştürüyor. Yorgunluk beni yavaşça sararken, yalnızca gözlerimi kapatmanın ötesinde bir huzur arayışındayım.
*Ara ara böyle buraya yazmak istiyorum. Yazdığım her şeyi yaşıyorum anlamına gelmesin. Amacım yazı yazmamı geliştirmek. Burada kendimi rahat hissettiğim için yazıyorum :)*