Son 4 yılında ömrümün neler olmuş bilmiyorum, büyüdüm, olgunlaştım zannederken, kendimi bulacağım diye ümitlenirken neşemi kaybetmişim, fark etmemişim.
Sonra azalmış okumalarım, yazmalarım, hayallere dalmalarım, o hayallere delicesine koşmalarım. Ne olmuş bilmiyorum bakmaz olmuşum gökyüzüne, kulak vermez olmuşum bir kuşun sesine, gitmez olmuşum denize... Elimde ne varsa bırakmışım, kendim de kalmamışım.
Bir insanın ruhu bu kadar acıyı nasıl kaldırır, aynı zamanda bu kadar merhamete nasıl sahip olur, ben sadece iyi ki sizi tanımışım diyebiliyorum, öylece... uzaktan.
Bugün yaşlı bir hastamızdan onamlarını alırken amca sürekli şey dedi "bana çay getir bana çay getir" amca ben de çay istiyorum ama bana da vermiyorlar 😁
Yok benim hemşehrim😅 diyorum ki amca bulamam yakınlarınız alsın. Dinlemiyor sen ver sen ver diye baya baskı yaptı gidip alacaktım yakınları izin vermedi 😁