İskenderiye'de, 50 sene evvelki İskenderiye bombardımanını düşündüm. Ben de top seslerini ve silah kokusunu özlüyorum. Türkiye 'ye döndüğüm zaman, utancımdan yüzümün kızarmaması için.
Dağa çıkan kurt, işte artık dağa çıkıyordu. En garibi de, bu yola çıkarken yanında, hiç kimse yoktu. Yalnızdı. Ama ardında sanki milyonlarca insanın yürüdüğünü hisseder gibi bir ruh hali içindeydi. Bir insan, ne kadar yalnız olsa da, ruhunda bu güçleri buldu mu, o artık yenilmez. Ve onun yolunu, ölümden başka, hiçbir kuvvet kesemez...