Bebeğim hastayken anneliğin başka bir yüzüyle karşılaşıyorum. Yanında olmak yetiyor mu sorusu, insanın içine sessizce yerleşiyor. Elimden geleni yapıyorum. Ölçüyorum, araştırıyorum, danışıyorum. Bir derece düştüğünde içimde şükürle karışık bir rahatlama oluyor. Sonra yeniden dikkat, yeniden takip.
Uykusunda bile bana tutunuyor. Yatağına bıraktığımda eli üzerimde kalıyor. Bugün bana her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyduğu çok belli. Hastalık, bağları gevşetmiyor; aksine görünür hâle getiriyor.
Bu hâlin içinde çalışan anneleri düşünüyorum. Zorunluluktan çocuğundan ayrılan, aklı sürekli bebeğinde kalan kadınları. Bir yanda sorumluluk, bir yanda annelik içgüdüsü. Bebeğin annesini aradığı, annenin kalbinin çocuğun yanında kaldığı o sessiz bölünmüşlüğü.
Allah’ımdan dilerim ki tüm annelerin ve bilhassa bu annelerin yardımcı olsun.
Rabbimden dilerim ki onların yükünü hafifletsin.
Kalplerine ferahlık, evlatlarına sıhhat, şartlarına kolaylık versin.
Bu bir yarış değil. Her anne kendi imkânıyla, kendi şartıyla aynı duayı taşıyor. Ve biliyorum ki Allah, annelerin sessiz mücadelesini görüyor. Görülen hiçbir emek karşılıksız kalmıyor.