Gerçekte son varış noktası Rabbin'dir. Necm, 53/42
Nitekim sen bir şeyi o şey için sevmezsin ve onu sırf onun için aramazsın, bütün bunları gerçekte sen Allah'a ulaşıncaya ve O'nu bizzat Kendisi için sevinceye kadar yaparsın.
Dünyevi bir sevgiliyi düşünmek insana bunca güç verir ve etkili olursa, İlâhî Dost'un, kendi dostuna varlığında ve yokluğunda güç ve kudret bahşetmesine neden şaşılsın?
Efendimiz aleyhisselâm zamanında biri gelip şöyle dedi "Ben senin dinini istemiyorum. Geri al! Dinini kabullendiğimden beri tek bir gün olsun huzur görmedim. Servetim uçtu gitti. Karım öldü. Evlâdım artık yok. Bende ne saygı ne güç, ne de şehvet kaldı!"
Peygamberimiz buyurdular: İşte bu yüzden senin huzurun kalmadı. Çünkü keder, ilk sevinçlerin kusulmasıdır. Senin midende onlar kaldıkça, sana yiyecek bir şey verilmez. İstifra sırasında kimse yemez. Kusmalardan kurtulunca yemek yemeye başlanır. Sen de bekle ve kederle beslen! Keder olunca, kusulur. Kusmadan sonra gamsız bir sevinç, dikensiz bir gül ve baş ağrıtmayan bir şarap gelir.