Ana, çocuğunun yeni mezarının toprağına anbean gözyaşlarıyla kapanır, yüzünü, gözünü sürer. Oğlu diriyken bile o canının canına , o can yavrusuna asla böyle yüzünü , gözünü sürmemiştir.
"Anlaşılan insan zihni bir an boş durmuyor, her zaman bir şeyler düşünüyor. Bu şaşılası nesnenin düzeni böyle kurulmuş; istesen de, istemesen de düşünceden düşünce doğacak, öbür dünyaya göçünceye değin böyle sürüp gidecek!"