Zihnim terkedilmiş bir ev olmalı. Anılarım örümcek ağı, bense bir örümcek. Örmek için ilmek ilmek uğraştıktan sonra bir süpürge darbesiyle yok olacaklar diye korkarak geçiyor ömrüm. Ya da üzerine başka bir böcek konacak ve onu da ağıma sarmak zorunda kalacağım diye endişelenerek. Örümcek ölesiye korkak ve ağları oldukça yapışkanken, üstelik herkes onlardan kaçarken ne yapmalı devam etmek adına?
Ağların amacı sahibini korumak değil miydi? Aksine neden bu kadar zarar veriyorlar örümceğin kalbine? Her şeyi uzaklaştırmaları ve üzerine konanları sürekli temizlemek zorunda bıraktırmaları yeterince acı verici değil mi zaten?