Çok yokluk çekmişler. Ben bilmem. Bilmediğim için annem hep anlatır, tutumlu olayım diye. Babam bir keresinden eve zigon denilen şu iç içe geçen sehpalardan almış. Annem heyecandan sabaha kadar uyuyamamış. Düşünüyorum sahip olduğum bir sey için heyecandan uyuyamadığım oldu mu? Sanırım, hayır! Üzülüyorum kendime bu yüzden.
"Bak demiş Istanbul'a geldik. Buralar biraz farklı. Ama sadece senin için ben olmalıyım. Kötü, üzücü ne yaşarsan boş ver ben varım. Benim üç tane kız kardeşim var. Hiçbirini kafana tak mayacaksın. Gün olur seninle konuşmazlar, üzülmeyeceksin. Bizim aile içinde çok sorunlarımız olur, hiçbirine karışmayacaksın Senin için sadece ben olmalıyım. Benden başka kimsenin sözüne bakmayacaksın."Annem gerçekten 29 sene bu sözü unutmadı. Sürekli yeni evlenenlere, evliliğinde sorun yaşayanlara söyledi. Halalarimı da, amcalarımı da çok sevdi.
Çocuklar böyledir, umursamazlar, çocuklar bencildir. Sadece çocukların bencillikleri yanlış anlaşılmaz, ayıplanmaz. Çocuk herkesin ölümünğ normal karşılar. Normal karşılamayan kültürler ve yetişkinlerdir.