Sıradan bir gündü.. Sıradan bir şekilde sıradan bir kafeye girdi. Sıradan konularla güldü, dertleşti. Aniden kulağında bir piyano sesi yankılandı. Sohbet durdu, odaklar piyanoya yöneldi. Melodi yükseldi, ortamda sıradışı bir sihir canlandı. Gözlerini kapadı. İnsanların konuşmaları eşlik etti müziğe. Uğultu değildi, sihrin bir parçasıydı bu sesler.
O an... O an yaşadığını iliklerine kadar hissetti.
İnsanda değersizlik duygusu olduğunda kendi değerini düşürücü her şeye düşman oluyor. Değerini kaybetme korkusu çok olunca hased meydana geliyor. Ben değersizleşeceğim korkusu buna sebep olan her şeye düşman olup öfkelendiriyor insanı. Öfke de kendine kırgınlık halidir.