Booknevertheless
@Booknevertheless
Kullanıcı adım instagram adresimle aynıdır.
Bursa
132 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
“Sanırım bu nokta da sorumluluğu üstlenmek zorundayım. Eğer benim olduğum bir ortamda işler iyi gidiyorsa, tetikte olmak da fayda var. Ücretsiz bir tatil mi kazandık? Patronumla karşılaşırız. Patronum evine mi dönüyor? Aniden ortaya eski sevgili çıkar.
..
“Ben bir kara kediyim,” diye hatırlattım. “Ben, kırılmış bir aynayım.”
Reklam
“Bize bakıyor,” dedi Ethan aceleyle, gözleri arka masadaydı. “Lanet olsun.”
“Ne?”
“Sophie. Buraya bakıp duruyor.” Telaşlı bir şekilde gözlerime baktı. “Bir şey yap.”
“Ne gibi bir şey?” Bende telaşlanmaya başlamıştım.
“Bilmiyorum işte, gitmeden önce bir şey yap. Sonuçta birbirimize aşığız, değil mi? Sadece...” Aniden ayağa kalktı ve beni kendine çekip kaskatı bir şekilde dudaklarıma bastırdı. Dehşete kapılmış bir şekilde, gözlerim açık kalakalmıştım.”
kitapyorumu1000Kitap
Bryce Quinlan, çoğu kişiye göre uçarı, edepsiz ve tam bir parti kızıydı. Arkasından kimin ne dediği ile uğraşamayacak kadar enerjik ve özgüven doluydu. Bunları onlara karşı silah olarak kullanabilecek kadar da ağzı iyi laf yapıyordu.
Fakat bir gün partiden dönerken karşısına çıkan katliam, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağının resmiydi. Bryce artık tekti. Sağlam bağlarla bağlandığı kimse artık etrafında değildi.
Ve Bryce onu sevdiklerinden koparan katliamın sır perdesi için Ölümün Gölgesi Hunt ile çalışmaya başladığında gerçekler hiç beklenmedik ve acımasızca ardı ardına gelecekti.
Yaklaşık 500 sayfayı bir haftada okuduğum fakat son 350 sayfayı iki günde bitirdiğim Hilal Şehir bitti.
Okuduğum şeylerle ne hissetmedim ki!
Boğazım düğümlendi, gözlerimden kalpler çıktı, gözlerim doldu. Her birini maksimum seviyede yaşadım.
Bryce’ ın özgüvenine, bozuk ağzına, kalbinin derinliğine hayran kaldım. Ayrıca kitap boyunca verdiği savaşta hiçbir nokta da geri adım atmamasına şapka çıkardım.
Hunt, mükemmel olmak için yaratılmış bir düşmüş melekti. Bryce ve onun tanıdık yaralardan birbirlerini sarıp sarmalamaları göze değil ruha dokunuyordu.
Kitap, fantastik olarak oldukça zengindi. Elf, cadı, kurt, peri.. İyi bir karakter gerçekten kendini sevdirirken, kötü olanı gerçekten göresiniz gelmiyordu. Lelebah benim küçük ateş perim.. Ruhn ise bir abim olmasını isteyecek kadar sevdirdi kendisini.
Bir an bitiremicem gibi düşünürken aslında kitabı bitirdiğimde düşündüğüm şey; yazarın tüm o sayfalar boyunca sevgiyi ,sadakati, hüznü ondan sonra da aksiyonu, sırrı, gizemleri bile bile ayırdığıydı.
Yani ilk 500 sayfalık kısımda karakterlere bizi o kadar bağlamasaydı ve bazılarından nefret ettirmeseydi daha sonra karşımıza gelen aksiyon dolu olaylar ve kayıplarla bu kadar elimiz kalbimizde
“Ben Kor Kraliçesi Ranthia Drahl’ ın soyundanım. O artık benimle ve korkmuyorum.”
Lelebah parladı, bir yıldızın kalbi kadar parlaktı.
“Arkadaşlarım arkamda ve ben onları koruyacağım.”
Reklam