İnsanın kıyameti de kendisiyle birlikte yürüyordu demek ki. Ne çok acı vardı bu dünyada ve onlar dünyaya gelmeden önce de bu böyleydi, gittikten sonra da değişmeyecekti.
Sayfa 319
Reklam
❝... Gülcemal gemisi aldıklarını geri getirecekmiş gibi. Bu beklentiyle denizin üzerinde doğan ayları, asılı kalmış yıldızları, büyüyen, küçülen hilâlleri, onların devridaimlerini, gökyüzü gibi denizin de haritasını, yaklaşan fırtınaları, kesintisiz sıcakları, kesen soğukları, bitmeyen yağmurları izlemişti.❞
Sayfa 273
Hani o, "Herkese olur da bana olmaz" zannı, abes duygusu.
Sayfa 272
Dünya bir ırmaktır, biz dışarıdayız bu ırmaktan; ırmağa düşen gölgemizdir ancak.
Sayfa 201
Çöl ile gök gibi buldular birbirlerini.
Aralarında bir yağmur eksikti.
Sayfa 182
Reklam