Onların başka bir dilleri var. "Seni seviyorum" lar, "İyi ki varsın" lar, "Hep yanındayım" lar bildiğiniz anlamlara gelmezler. Size hesaplı kitaplı anlamlar yüklerler. Onların kuralları var. Çarkları dönsün diye severler. Kendi hikayelerinde size rollar biçerler. Öyküleri tamamlanınca sizi yarım bırakırlar...
Yarasız çocukluk yok. Sen vicdanından aldığın yarayla savunmasızlığı öğrendin. Onların vicdan yaraları ise onlara saldırmayı öğretti. Hepimizin savunma biçimi başka.
Etrafta bir sürü vicdan yoksunu, hayat sömürücüsü ve umut taciri dolaşıyor. Onların maskeleri var. Zalimliklerini maskelerinin arkasına saklıyorlar. Bizim ise ruhumuz savunmasız. Suçlular cezasını çekmedikçe biz ruh hastası oluyoruz..
Bana deli dediğiniz için size akıllı diyorum ben. Ben kendime "çocuk" derdim, "şefkat" derdim, "yarım" derdim, "yara" derdim, "gölge" derdim, "baba" derdim belki. Siz aklınızı bir kenara bıraksanız kendinize ne derdiniz?