Aradan sanki yirmi yıl geçmiş gibi. Oysa sadece bi ay oldu. Sensiz geçen bir ay yirmi yıl yaşlandırdı sanki beni. Büyüdüm, elli yaşındayım. Önceleri çocukmuşum, ne kadar basit ve güzelmiş her şey. Sen gittin.. her şey anlamsız.. ben bu yaşam denen illetle boğuşup duruyorum. Sana kavuşacağım günü bekliyorum. Her geçen gün sana biraz daha yaklaşıyorum..
Sensiz yalnızım.. dünya sanki tek kişilikti ve sen gidince bomboş kaldı. Herkes olması gerektiği yerde, olması gerektiği kişiyle ama ben.. herkesin bi eşi var sanki ama benimki.. sen.. beni bu dünyada yalnız bırakıp gittin. Bugün fark ettim ki artık hiçbir yola sana kavuşmak ümidiyle çıkamayacağım.
Ben sensiz ne yapılır bilmiyorum. Sayfalar dolusu özledim seni..
Bizim kafemize geldim. Hastanenin yanındaki. Sen hastaneden çıkıp yorulma diye bulduğumuz yer. Saçma kafe derdin sen. Adı sonra saçma kafe oldu. Birlikte oturduğumuz yerdeyim. Sol yanım boş. Sen solumda otururdun ve elini tutardım, kolunu tutardım. Mutlaka sana temas etmem lazımdı. Şimdi ben sensiz ne yapıcam bilmiyorum. Sensiz nefes almak çok zor. Beni neden götürmedin giderken. Lütfen beni de al..