Yusuf
@Bosphorus09
Şu anda okuduğu kitap
Eril-dişil dengesini kurmak lazımmışAlıntı
“Aşırı benzerlik arzuyu öldürür. 2013 yılında yapılan bir çalışma bu ayrıntıyı destekler niteliktedir. Ev işlerinde daha fazla sorumluluk alan erkeklerin, misal çamaşır bulaşık yıkamayan erkeklere oranla 1,5 kat daha az cinsel ilişkiye girdiğinin ortaya çıkması büyük bir tartışma ortamı yaratmıştır.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Papa Gregorius’un bir hata yapmış olduğu Katolik Kilisesi tarafından 1996 yılında kabul edilene kadar Mecdelli Meryem bir fahişe olarak anıldı. Papa Francis, 2016 yılında Meryem’i “Havarilerin Havarisi” ilan ettiyse de artık iş işten geçmişti.
İki yüzyıl sonra Papa I. Gregorius, (MS 540-604) Evagrius’un oluşturduğu listeyi altı ciltlik Moralia in Job adlı eserinde “Büyük Günahlar” adı altında düzenleyip bugünkü hâline getirdi. Gregorius’a göre kibir, en temel ve büyük günahtı, çünkü insanın Tanrı’dan uzaklaştığı o ilk ânı temsil ediyordu. Diğer bütün günahlar da ondan doğmuştu: kendini beğenmişlik, kıskançlık, öfke, melankoli, açgözlülük, oburluk, şehvet.
İznik Konsili’nden on yıllar sonra, Yunanca konuşan keşiş Evagrius Ponticus (MS 345-399), evli bir kadına âşık olduktan sonra zihnindeki şeytanlarla savaşmak için kendini Mısır çöllerindeki bir manastıra kapattı. Yunanca “dīmon” kelimesi, zapt edilemeyen yanımızı temsil eden, kural tanımaz yaşam enerjisi anlamına gelir. Bu yüzden de Evagrius, ateşler püskürten şeytani varlıktan ziyade onu duadan uzaklaştırabilecek bir tutkuya karşı mücadele veriyordu. Bu insani içgüdülerine bir çare olarak Evagrius, rahipler arasında elden ele dolaşacak Talking Back adında bir kitap kaleme aldı. Bu eser bir tür büyü kitabı gibi, içsel şeytanlara karşı kullanılacak kutsal metinlerden oluşan bir derlemeydi. Bu tarz tutkulu düşüncelerin (logismoi), günahkâr eylemlere dönüşmesine engel olması için kullanılıyordu. Talking Back, sekiz “kitap” hâlinde düzenlenmişti ve şeytanları şu sırayla tanımlayıp onlara hitap ediyordu: (1) Oburluk, (2) Zina, (3) Para Sevgisi, (4) Hüzün, (5) Öfke, (6) Tembellik, (7) Kendini Beğenmişlik ve (8) Kibir.
Metinleri yazıya geçiren de İsa’nın kendisi değildir. İncil, erkeklerin kendi kendilerine yazıp düzenlediği şeyleri yüzyıllar boyunca kulaktan kulağa aktararak oynadıkları bir “sessiz sinema”nın ürünüdür.