've içimde gezerim ucu sivri bir bıçakla
söylesem size söylerim ey ipini kendi gerenler
kedere kederle, ağrıya ağrıyla karşı çıkarım.'
'Cansever - Eski Bir Takvim İçin Şiirler'
İnsanı kendi hayatım dedigi o esarete mahkum eden neydi? Korkunç bir seydi böyle düşünmek. Her adımda arkamdaki boşluk çoğalıyordu. Yaşadığım günlerden kalanlar seyrelerek havaya karışıyor, varlığım kendi gözümde bile gitgide değerini yitiriyordu.
Sevisiyorduk, yasiyorduk, aci cekiyorduk. Hepsi buydu ve hepsinin bu oldugunu bilmek canımızı acıtıyordu. Yasiyor olmanin kendisinden duyulan bir coskuyla yasamin gecici oldugunu bilmenin acısı birbirine dolanıyordu. Arzu ve korku... Aynı varlığın iki yüzü gibiydi, birbirine ense kökünden bağlanmış iki maske.