Kitap idama mahkum edilen adamın son günlerindeki duygularını ve yaşadıklarını anlatıyor. Objektif bir yorum yapacak olursam o dönemin infaz aracı giyotin, Osmanlı da da balta, kılıç ve kement kullanıyorlar. Kitapta suç işleyip idama mahkum edilen insanların mağduriyeti gösteriyor fakat atlanılan bir şey var işlenen suçlar hiç normal değil. Biri karısını canice öldürür, biri darbeye girişir, diğeri kardeşini öldürüp parçalarını şehre dağıtır. Bu kişiler idamlık olmayacakta babaannem mi olacak Allah aşkına! Kitabın baktığı açı benim hiç hoşuma gitmedi. Ne güzel işte suçlular cezasını buluyor. Bu dönemde bir tecavüzcü, katil, vatan haini için idam gelsin diyoruz, o dönemde bu tarz suçlar idama gidiyor işte. Araç asılmak, balta ya da kılıçla kesilmek, kementle boğulmak değil de giyotin sadece. Kitabı hiç içselleştiremedim. Koskoca Victor Hugo diyecek olanlar vardır belki ama yazarın bu dönemdeki yazarlardan bir farkı yok benim nezdimde. Elbette eleştireceğim. Kitabın başındaki tiyatro metinini doğru bulduğumu söylemek isterim.