Dante’nin düşlediği cehennem’de, insanları cezaya çarptıran Tanrı değildir. Aslında zaten ceza diye bir şey yoktur, ceza dediğimiz şey bir tercih konusudur. Günahkarlar tüm kurtuluş kapıları ardına kadar önlerinde açık dururken Araf’a veya Cennet’e gitmek istememişler, acı çekilen yeri, yani Cehennem’i tercih etmişlerdir. Kullarından işledikleri günaha karşılık öç alan Tanrı değildir. Günahkar kullar bağışlayıcı olan Tanrı’ya sığınmaktan kaçınmışlar, bir başka deyişle kendi kendilerini cezaya çarptırmışlardır.