Onu yaşayanların anılarında, korkunç veba günleri görkemli ve zalim alevler gibi değildi; ancak, karşısına çıkan her şeyi sonu gelmez bir biçimde ezip geçiyordu.
Gün boyu yüzlerinde beliren tüm o keder, işte o zaman, ateşli ve tozlu gün batımında, bir tür ürkek bir coşkuya, tüm bir halkı coşturan beceriksiz bir özgürlüğe dönüşüyor.