Bizi tekrardan kurtarabilecek tek şey, hakikatin, gerçeğin bütün sonuçlarıyla birlikte kabul edilmesidir. Anne babalarımızın bize ettiklerini mümkün olduğu kadar doğru bir şekilde anladıktan sonra, artık onların yanlışlarını tekrar etme tehlikesiyle karşı karşıya kalmayız. Aksi halde, yetişkin olmak ve kendi hayatımızı huzur içinde yaşamak istiyorsak, bizi istismar eden ebeveynlerimize duyduğumuz çocuksu bağı koparabileceğimiz ve aslında koparmamız
gerektiği fikrine bütün gücümüzle direnir ve otomatik olarak yaşadıklarımızı tekrar ederiz. Çocukken yaşadığımız karmaşadan, istismarı anlama ve anlamlandırma
çabalarımızdan kaynaklanan karmaşadan vazgeçmemiz gerekir. Yetişkin olarak bunu yapabiliriz, terapide ahlakın
içimizde taşıdığımız yaraların iyileşme yolunu nasıl tıkadığını anlayabiliriz.