Asla bir geleceğe sahip olmamış olduğum günlerden birindeyim.
Karşımda yalnızca, bir sıkıntı duvarıyla kuşatılmış, taş kesilmiş bir şimdi var. Ruhum bu haldeyken, hayatın hırpaladığı dertli bir çocuk olduğumu bedeninin tüm bilinci ile hissediyorum. Bir köşeye atılmışım, oyunlar oynayan başka çocukların seslerini duyuyorum. Dalga geçer gibi verdikleri teneke oyuncağı sımsıkı kavuruyorum. Hayatımın tüm değeri işte bundan ibaret. Huzursuzluğun KitabıFernando Pessoa