Kim bilir kaç kadın
gözlerinden dökülmeden önce
yutmuştur cümlelerini...
Kaç kadın,
gülümsemenin arkasına saklamıştır
haykıramadığı isyanları?
Adına şiir yazılmamış kadınlara
selam olsun—
adı bilinmeyen,
ama her acının yükünü taşıyanlara.
Bir masada çay demlerken susanlara,
bir sokakta göz göze gelmekten kaçınanlara,
bir aynaya bakarken
“ben kimim?” diyenlere…
Bu şiir,
sesini kimsenin duymadığı kadınlara—
elleri nasır tutmuş,
kalbi kırık ama dimdik yürüyenlere.
Sevilmeyi beklerken
dayanmayı öğrenenlere.
Ve en çok da
kendine bile anlatamadığı şeyleri
omuzlarında taşımaktan yorulanlara