Her şeye rağmen asıl olan yokluğumdur; her şeye rağmen tuhaf bir şekilde varımdır. Varlığımı beğenmem, yokluğum kâfi gelmez. Varlığım aslında işe yaramaz, yokluğum bir siluetin kayboluşudur.
Anlamak bir, sezmek bindir, anlamak bir müddet içinizde yürür, anladığınızla bir amorf da olsa şekil alırsınız. Sezmek şekilsiz ve hep sancılıdır, her gün yeni bir sancı doğurur.
Acı sanki vardı da geziyor ama sahip bulamıyor, kendisine katlanacak bir yürek arıyordu. Beni şüphesiz beğenmiyordu. Acının beğeneceği biri olmak bana çok uzaktı. Belki de bu yüzden ben de kendimi hiç beğenmiyordum.
Hayat, galiba bende nüfuz edecek ya da incitecek bir şey bulamıyordu. Çevremde dolaşıp sıkılıp gidiyordu. Ben bunu kendi dayanıklılığım mı sayıyordum acaba?