Patrick Rothfuss, on beş yılda tamamlayabildiği Rüzgarın Adı romanında çıkmaza girdiği zamanlarda insana açılan kapılardan şöyle bahseder: "Zihnimizin sahip olduğu en büyük beceri belki de acıyla başa çıkmaktır. Klasik yaklaşım bize, ihtiyacı doğrultusunda herkesin karşısına çıkan dört çıkış olduğunu öğretir. Birinci çıkış uykudur. Uyku bize dünyadan ve onu dolduran acılardan kaçabileceğimiz bir sığınak sağlar. Biri ağır yaralandığı zaman genellikle kendinden geçer. Aynı şekilde tramvatik haberler alan birinin bayıldığı olur. Zihin işte böyle bir noktadan çıkarak kendini acıdan korur. İkinci çıkış unutmaktır. Bazı yaralar kısa zamanda kapanmayacak kadar derindir. Bazı anılar o kadar azap vericidir ki, onlara alışmak mümkün değildir. İşte zaman, unutturur ve çoğu yarayı iyileştirir. Üçüncü çıkış deliliktir. Bazen insanın aklı öyle bir darbe alır ki, kendini ancak delilikte koruyabilir. Bu ilk bakışta faydalı gözükmese de faydalıdır. Gerçekliğin acıdan başka bir şey getirmediği zamanlar vardır ve bu acıdan kurtulmak için zihnin gerçekliği bırakması gerekebilir. Dördüncü çıkış ölümdür. Ölüm son sığınaktır. Dünyadaki süreçler ölüyü incitemez."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsanın neye hakiki ihtiyacı var ve neyi elde etmeye gücü yetmiyorsa, aczi ve zayıflığı, duası ve gözyaşları neticesinde kâinatın bütünü, Allah'ın emriyle çözümü ona ulaştırmak için seferber olacaktır. İnsanın vehmi gücüyle açamadığı kapılar, aczine hürmeten açılacak; tüm çabalarına rağmen altından kalkamadığı sorunlar; zayıflığı, hüznü, duası ve yakarışları sebebiyle çözüme kavuşacaktır.
Tanpınar olayların birbirlerine karşı birtakım görevleri olduğunu düşünür ve şöyle der: "Hadiseler kendiliğinden unutulmaz. Onları unutturan, tesirlerini hafifleten, varsa kabahatlilerini affettiren daima öbür hadiselerdir."
Yaşamak çok nadir rastlanan bir şeydir. Çoğu insan sadece var olur.
Dünya bir cennet değildir, dünya sırat köprüsü değildir, dünya kabir hayatı değildir, dünya anne karnı değildir. Dünya, dünyadır. Onun kendine has özellikleri ve kusurları vardır. Dünyayı dünya yapan kısmen kusurları olduğu için onun içinde ne kusursuz bir eş, ne kusursuz bir arkadaş, ne de kusursuz bir ev veya iş bulunamayacaktır.