PepukKitapGezegeni
@Bungar
Şu anda okuduğu kitaplar
Göktuğ Canbaba’nın yazdığı bir kitapta şu cümleler yer alıyordu:”Yola çıkmadıktan sonra ne gerçek bir tılsımcı ne de gerçek bir hayalperest olabilirsin.Yolculuk,hayalperest ruhların gelişim tapınağıdır.”
.
.
Ve şimdi minik bir kızın-Defne’nin- yolcuğuna ortak oluyoruz Hayaller Tarlası’na Davet’te.
.
Vedalar kalbimizde derin yaralar açar.Sevgiye tutunur,sevdiklerimizle iyileşiriz.Ama ya sevdiğimiz bir insan bir türlü vedalaşamıyorsa geçmişiyle ?
.
“Efsaneye göre,yıldızlar iyisiyle kötüsüyle hatıralarımızmış Defne’ciğim.Onları unutmamamız İçin duruyorlarmış orada.Neden bazıları parlak,bazıları soluk peki?..Parlak yıldızların sahipleri hatıralarıyla barışıkmış,onlarla uyum içindeymiş.Soluk olan yıldızların sahipleri hatıralarıyla barışık olmadıklarından aynı soluk yıldızlar gibi silik bir hayat sürerlermiş;bir şekilde geçmişte yaşarlarmış.”
.
.
Bu bir efsane mi yoksa inançlı bir yüreğin gerçekliği mi?Defne annesine yardım etmek için soluk olan yıldızların yani hatıralarıyla barışamayan iplerini sıkılaştırıp bir güzel düğüm atmak için Hayaller Tarlası’nda Hatıralar Ağacı’nı bulabilecek mi ,annesinin uzun zamandır kayıp olan gülümsemesini geri getirebilecek mi acaba?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Küçükpatatis şehirden uzak,uzun aylar boyunca havanın soğuk ve karlı ;insanlarınsa kendi seslerine dalıp yeşil ve altın renkli şarkıyı duyamayan bir kasabadır.
.
.
Çocukların bile yüzleri donuk,gözleri sönüktür.Biri hariç :Keriman...Keriman’ın kalbinde kitaplar,karlı yolların geçit vermediği okul hasreti vardır.
.
.
Bu hasrete dayanamadığı bir gün ,yola çıkmaya karar verir.Soğuktan katılaşmış ayacıkları ne kadar dayanabilir ki?İşte ormanın içinden geçerken Gökmeşe ‘yi fark eder.Gökmeşe onu kavuğuna davet eder ve ısıtır...Çünkü Keriman’ın kulaklarında kulak kuğuları uyanmıştır.Kulak kuğuları da doğanın sesini eskisi gibi duymayı sağlar.
.
Peki Keriman doğanın sesini duymaya başlayınca neler olacak?
.
Çocuk edebiyatından öğreneceğimiz çok şey var.Bizi iyileştiren ,bize ayna tutan bir kitap daha .Canım çocuklara tavsiye ederim
.
“İnsanlar kendi seslerini o kadar seviyor ki diğer sesleri duymak bile istemiyorlar.”
.
“İnsanlar bilmez.”dedi ağaç.”Öğrenmeye de çaba göstermez.Hepsi dünyayı kendilerine ait zannederler.Ama hayır,bu dünya onlara ait değildir.Bir tavşanın da bir karıncanın da bir keşiş yengecinin de bir çıtanın da bir gelinciğin de bir söğüt ağacının da insanlar kadar yaşama hakkı var.”
Saksağan Sokak;dip dibe duran binaların,gökyüzüne uzanan apartmanların,bakıcılarıyla vedalaşan çocukların yaşadığı bir yer.Sokağın sonunda ise tek başına oracıkta duran bahçeli bir ev de vardır.
.
.
“Gündüzleri göğü delen apartmanların gölgesinde kalan,akşamları ise onların ışıklarıyla aydınlanan bu bahçeli evi ve sakinlerini,en çok Saksağan Sokak’ın çocukları merak ederdi.”
.
.
Her şey aynı rüyayı gördüklerini tesadüfen öğrenen Melis ve Batu ‘yla garipleşmeye başlarken bir de bu afacanlara Elif Su ve Kuzgun’un eklenmesiyle olaylar içinden çıkılmaz bir hal alır
.
.
”Çarpık Ev” diye adlandırılan yuvanın içinde gerçekten canavara dönüşen yaşlı bir kadın ,havada asılı marullar ve uçabilen bir çocuk mu var ?
.
.
Burcu Aktaş’ın kalemiyle herkes tanışmalı.Canım çocukların mutlaka okuması gereken bir kitap .
Hızlı hızlı kitap okuma derdim olmadı hiç...Bu ay kaç kitap okudum?Bakın okuduklarım,diye paylaşımlar yapmadım.Nitelikli okumalar peşinde kıvranıyorum.Anlamak,sözcüklerin,kurgunun tadını almak benim için daha kıymetli.Hızlandırılmış bir sürecin içinde değilim.Her şeyin hızla değiştiği bu dünyada pandemiden beri daha da yavaşladım ben.Belki kulak vermeyi öğrendim iç sesime.Daha da sessizleştim birçoğumuz gibi.Sözcükler daha da içime aktı.Kısacası kendi dünyamda yol almayı tercih ettim.
“Hiçbir şey anlamıyorum,anlamak da istemiyorum.Olaylarda kalmak istiyorum.Anlamamaya karar vereli çok oluyor.Anlamak istersen olaydan sıyrılman gerekir,oysa ben sadece olayda kalmak istiyorum.”
.
.
Bu yolda ilerlerken Dostoyevski yine hücrelerime değin esir aldı beni...Esir aldı çünkü Dostoyevski kurgusu içimizdeki tüm hissiyatı sarsan bir yazar.O adım atıyor yer sarsılıyor....O adım atıyor tuzla buz oluyor bütün enstantaneler...O adım atıyor ve artık Cemal Süreya’nın cümleleri akıyor dilden dile : “Dostoyevski'yi okudum, ondan sonra hiç huzur kalmadı bende.”
.
Geç mi derseniz ?Evet,çok geç kaldığım bir kitap.Sanırım korktum sayfalarından ,erteledim.Ama o sayfalar öyle bir canlanıyor ki korkmak komik kalıyormuş.
.
Bazı bölümlerde okumalar yavaşlıyor.Büyük Engizisyoncu bölümünün çoğumuzda ayrı bir yeri vardır,eminim.O beynin içine girmek yoruyor,çıkamıyorsun.
Ama biliyorsun ki her adım hesaplanmış. “...Dostoyevski’nin uzun ve geniş anlatımının anlamı,görünüşteki o hantallığın amacı daha iyi anlaşılmaktadır.Çünkü o küçük,belli belirsiz,ara sıra ortaya çıkan,tümüyle tesadüfi ve gereksizmiş gibi görünen imalar karşılığını yüzlerce,yüzlerce sayfa sonra bulmaktadır.”
.
Son olarak mutlaka listenize alın.Her yaşta ayrı bir bakış açısı her yaşta ayrı bir tatla.
.
“İnsanlar hür olduklarına şimdi
Altınçayır...Geçmişle geleceğin ,doğayla yıkımın,efsunla gerçeğin iç içe geçtiği bir vadi .Burada yaşayan halkın gönlünden ve dilinden birçok efsaneyle sesleniyor Latife Tekin.
.
.
Latife Tekin’in çocuk kitabı yazdığını duyan herkesi bir heyecan sarmıştır sanırım.Büyülü gerçekliğiyle,güçlü kalbinden akıttığı romanlar ; şimdi de yüreği her an zenginliklerle dolup taşan çocuklara bir armağan ...
.
.
Vadi bereketli..vadi yoksul...vadi kurnaz...Vadi göçe zorlamış yaşayanların çoğunu...Şimdi yeniden mi açgözlüler sarmış etrafı ? Şimdi yeniden yok edecekler tohumları,fidanları...Şimdi yeniden bir altın madeninin açılması söz konusu...Tıpkı!..
Vadi ne yapacak peki?
Büyükler gibi çocuklarda farklı sesler çıkaracaklar.Kendilerince,kendi bildikleri şekilde.Hayalciler,bilimciler,kuşçular,altıncılar vadinin çocuk grupları.
.
Bunların içinde bir Asinaz var.Asinaz’ın nenesi Sultanay Dudu.Doğayı dinlemeyi nenesinden öğrenen,masallarla onu öpen ve vadideki talana direnebilen...
.
.
Asinaz ,en yakın arkadaşını uzağa gönderir.Ve ona her gün yaşadıklarını mektupta yazıyor.Onlar hayal kurmanın mucizesini tatmış iki dosttur.
.
Peki Asinaz’ın annesi neden suskun,babası neden yaralı?Çemberin içindeki masalda bulacaksın cevapları.
.
.
Bence Latife Tekin’in kalemiyle tanışmayanların ilk dokunacağı kitap olmalı.Latife Tekin,zorlu bir yazar.Kalemini hissetmek için emek harcamanız,onun ritmini sözcüklerde takip etmeniz gerekir.
Hem “düşünen” büyüklere hem de okumayı seven “özel”
çocuklara tavsiyemdir.
.
“Aylardır küçük bir tenekede Asinaz’ın dünyaya gelmesini bekliyordu elma fidanı.’Yağmurda doğsa çok ağlardı,susturamazdık,gözü yaşlı bir kız olurdu.’demişti büyükannesi.Büyük savurgan vakti doğmuş olması daha mı iyiydi onu da bilemiyorlardı ya,rüzgarlı havada dünyaya gelenler eser akıllı olurdu
