Burak

Burak
@Burakraw
Muhtemelen aynı fikirde değiliz.
Çocukluğumuz, ömrümüz boyunca yanımızda taşıdığımız o eski, yırtık bavuldur. Ne içindekileri atabiliriz ne de o bavulu bir kenara bırakıp hafifleyebiliriz.
Reklam
Bir başkasının acısına gözlerini kapatan insan, kendi mutluluğunun da gardiyanı olur. Kalp, paylaştıkça incelir ve insanlaşır.
Başkalarının gözündeki yerimizi ararken, kendi kalbimizdeki yurdumuzu kaybediyoruz. İnsanın en büyük gurbeti, kendine geç kalmasıdır.
İçimizdeki o büyük boşluğu dünyalık eşyalarla, unvanlarla doldurmaya çalışıyoruz. Bilmiyoruz ki ruhun eksiği, ancak bir başka ruhun gölgesiyle kapanır.
Kendimizi bulmak için çıktığımız bütün yollar, günün sonunda yine kendi kapımızın eşiğinde biter. Yolcu da biziz, yolun sonundaki o yabancı da.
Reklam