Bir öykü anlattığımızda denetim kurmaya çalışırız, ama bir açıklık, bir delik bırakacak şekilde. O bir çeşitlemedir, asla kesin, nihai olan değil. Ve belki de suskunlukların bir başkası tarafından duyulmasını umuyoruzdur, öykü devam edebilsin, bir kez daha anlatılabilsin diye.
Yazdığımızda, öykünün kendisi kadar sessizliği de sunarız. Sözcükler, dile getirilebilecek olan suskunluğun bir parçasıdır.