“O ki para var, her şey var… O ki para yok… Benim gibi hiçbir şey yok.”
Bir şey söylemeden gülüyor, başımı sallıyorum, para olduğu hâlde de, birçok kimseler için, yine hiçbir şey yok olduğunu biçare Koço anlamıyor.
Fakat, onları böyle sadece hava almak ve dinlenmek için toplandıkları bir köşede bile kendilerine bir baş aramaya, kimseyi bulamazlarsa İsa Bey gibi tatsızlık, terbiyesizlik ve küstahlığından başka bir kuvveti olmayan bir insan harabesinin emrine girip kendilerine hakaret ettirmeye ve jimnastik yapan mektep çocukları gibi onun kumandasıyla soluk almaya sürükleyen ihtiyaç nedir? Bu, böyle gittikçe demokrasi denen şey nasıl kabil olacaktır?