Şöyle diyoruz: “Canlarım. Aşklarım. Sizi seviyorum… Sizi hiç terk etmeyeceğim. Yalnızca sizi seveceğim… Her zaman… Sizler benim için hayatsınız…”
Tekrarlamaktan sözcükler anlamlarını yitiriyor, içerdikleri acı da dinmeye başlıyor.
“Ama kader kaderdir ve ben sinekkuşuyum, sen aslansın ya da ceylansın, hani şu sinir olduğum deyişteki gibi her sabah kalkan ve kim olursa olsun koşmaya başlayanlardan biri”