Tatlı bir ses tonuyla, yüzeysel sözlerle sempati ifade etmek bir insanı gerçekten merhametli yapmaz. Önemli olan, başka bir insanın acısını hissedebilme yeteneğidir. Onların acılarına eşlik edebilmek, onlarla birlikte yürüyebilmektir…..
…
Bunaltıcı günlük hayatımızda, hepimiz o kadar çok kendi derdimizle meşgulüz ki başkalarını düşünmeyi bırakıyoruz. Bir insan kendi kalbini kaybettiğinde, başkasının acısını hissedemez. Yalan söyler, başkalarına zarar verir, zayıfları basamak olarak kullanıp ilerlemeye çalışır, hiçbir şey hissetmez hale gelir.
Bugünün dünyasında, bariz olması gereken çoğu şey altüst oldu. Zayıflar basamak olarak kullanılıyor, yardıma muhtaç olanlar ise sömürülüyor. İnsanlar bu düzenin içine kapılıp gidiyor. Kimse durup 'Yeter artık!' demiyor.
Bu dünya önümüze her türlü engeli çıkarır. Öyle saçmalıklarla baş etmek zorunda kalırız ki... Dünyadaki acı ve sıkıntılarla savaşmak için en iyi silahımız ne mantık ne de şiddettir. Mizah... İşte o en güçlü silahtır.