Buse Ergün
@BuseErgn
İstanbul
İstanbul, 4 Aralık
284 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
İnsan dostunu, düşmanından daha zor affediyor.
Reklam
“Bu büyük bir sır değil. Eğer kimse sizi dinlemiyorsa, bağırmak en doğal şeydir!”
“-Ama sizin de benim gibi, gözleriniz iyi görüyor. Siz bu yaşamda, daha ötelere bakabildiniz. Yanlış hedeflere ulaşmanın boşuna olduğunu, yeni yanlış hedefler belirlemenin de boşuna olduğunu gördünüz. Sıfırı sıfırla bin kez de çarpsanız yine sıfır elde edersiniz!”
Benim koyduğum tanıya göre bu adam ruhunu özgürlüğe kavuşturmanın özlemi içinde, ama inanç zincirlerini kıramıyor. Seçeneklerden yalnızca evetleri istiyor, kabullenişleri; hayırları, feragatleri reddediyor. Kendini kandırıyor: Seçim yapıyor, ama yaptığı seçimdeki adam olmayı reddediyor. Acı içinde olduğunu biliyor, ama yanlış şey için acı çektiğini bilmiyor! Benden rahatlatmamı, teselli ve mutluluk vermemi bekliyor. Ama ben ona daha fazla acı vermek zorundayım. Onun saçma sapan acısını, bir zamanlar olduğu gibi soylu bir acıya dönüştürmek zorundayım.
Bu zırva acıyı doruklardan nasıl indirmeli? Acıyı yeniden nasıl içten yapmalı?
Bazen bir filozof için anlaşılmak, yanlış anlaşılmaktan daha kötü. Beni fazlasıyla iyi anlamaya çalışıyor; benden belli tarifler kapmaya çalışıyor. Benim tarzımı keşfetmeyi ve bunu kendi tarzı olarak kullanmayı istiyor. Benim tarzım bir de senin tarzın diye bir şeyin olduğunu, ancak “tek tarz” diye bir şeyin olmadığını da henüz anlamış değil. Üstelik gitmek istediği yönü bana doğrudan doğruya sormuyor, ağzımdan laf almaya çalışıyor ve bu çabasını başka bir şeymiş gibi gösteriyor: Benim kendimi anlatmamın, çalışmamızın özünü oluşturacağına, kendisinin de rahatça konuşabileceğine ve bunun bizi daha “insan” yapacağına beni ikna etmeye çabalıyor; sanki insan olmak, çamurlarda beraberce debelenmek demek! Ona, hakikat aşıklarının fırtınalı ya da çamurlu sulardan korkmayacağını öğretmeye çalışıyorum. Asıl korkulması gereken sığ sulardır!
Reklam