İnsan her daim sahip olamadığı hayatlara imrenir, onların hayatlarına sahip olabilmeyi dilerdi. İnsanlar, ne dilediğine dikkat etseler iyi ederlerdi çünkü hiçbir şey göründüğü gibi değildi.
Hepimiz kendi varlığımızın ıssızlığında dolaşıyor, değer atfediyoruz; oysa sevdiğimiz ve nefret ettiğimiz, inandığımız, uğruna mücadele ettiğimiz ve öldürdüğümüz her şey pleksiye yansıtılan imgeler kadar anlamsız.
Olduğumu sandığım kişi olmak için mücadeleye devam mı edeceğim? Yoksa onu ve sevdiği her şeyi reddedip bu dünyanın olmamı istediği kişiye mi dönüşeceğim?