Kendimizi bir başkası sanarak yaşasak da seziyorduk kim olduğumuzu.
Hangimiz kendimiz olarak mutluyduk ki?
Onun için değil miydi zaten bize kendimizi unutturanlara, aşka ve sanata hayran olmamız, onun için değil miydi zaten aşık olduklarımızı bir tanrı ya da tanrıça gibi görmemiz, onların bir mucizeyi gerçekleştirdiklerine, bizi değistirdiklerine inanmamız?
Reklam
Bir düşünceyi, bir olayı, bir bilgiyi unutabilirdiniz ama güçlü bir sezgiyi unutmak o kadar kolay olmuyordu.
Hayatın ne olduğunu bana sorarsanız, size uzun bir kaçış olduğunu söylerim.
Neden bütün hayatlarını etkileyecek hatalar yapmışlardı,insanlar aşık olduklarında mutlaka bir hata mı yapıyorlardı?
Reklam