mavibirhüzün
@Busra26_
Belki yarın, belki yarından da yakın...
Şu anda okuduğu kitap
Kağıt açık, kalem elimde, çayın verdiği sıcaklık ise hala damağımda. Fakat ruhum şuan burada değil. O uzaklara gitmiş. Nereye gittiğini bilmiyorum; bir aile sıcaklığı hissedebildiği her yerde. "Sende burada kalma" diyor bedenime, "ben buraya ait değilim sen de olma" diyor ama bedenim ne kadar istese de gitmeyi, kalmaya mahkum. Kalmalar gitmeler içindir, bunu biliyor ve bu bir nebzede olsa rahatlatıyor onu. Kağıt hala açık, kalem elimde, çayın verdiği sıcaklığı ise bu sefer hissedemiyorum. Ruhumda garip şeyler oluyor, anlamlandıramıyorum.
Bizi anlayabilecek, sevebilecek insanları hep uzaklarda aramamız ne acı değil mi? Oysaki o kişi yine kendimiziz. Bizi en iyi biz anlarız, bizi Allah'tan sonra en çok biz severiz. Aslında hiç anlayamadık değil mi? Hayatımız boyunca yolculuğumuz hep kendi içimizeydi. Uzaklaşmaya çalışsak da günün sonunda sadece kendimizleyiz. Ne kadar gidersek o kadar kalıyoruz aslında. Peki biz ne yapacağız kendimizle? Atamıyoruz içimizdeki "ben"i, uzaklaşamıyoruz kendimizden. Peki ya ne yapacağız kendimizle?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İçime içime ağladıklarımı gördün mü?
Sustuklarımı duydun mu?
Tutunacak bir dal bulabilme umuduyla sana elimi uzattım, tuttun mu?
Ne görüldüm ne duyuldum ne de kaldırıldım. Ben hep yalnızdım ve Oğuz Atay'ın kitabına isim oldum: "Tutunamayanlar".
Yorgunuz ziyadesiyle. Hayallerimiz yorgun, düşüncelerimiz yorgun, bedenlerimiz yorgun... En çok bedenlerimiz... İçeride tutmaktan yorulmuş artık ruhumuzu . Ruhumuz bir kelebek olup uçmak için çırpınıyor fakat bedenimiz bir koza misali "bekle, senin hala vaktin var; henüz bir tırtılsın" diyor. Kimimiz kozasını erken yırtıp takdir edilen süre dolmadan kanatlanıyor. Kimimiz ise bekliyor. Belki de neyi beklediğini bilmeden. Ruhumuz bedenimize prangalanmış bir biçimde can çekişiyor fakat bedenlerimiz çok iyi kamufle ediyor ruhu. Bu yüzden bilmiyoruz; kim, gerçekten ne durumda. Hani derler ya gözler ruhun aynasıdır diye, bazıları gözlerine de duvar çekmiş sanki. Baştan başa gizem kokan onlarca insan... Belki de anlaşılmayacaklarını düşündükleri için göstermiyorlar kendilerini. Kim bilir belki de haklılar. Belki, belki, belki... Velhasıl kelam yorulmuşuz ziyadesiyle.
