mavibirhüzün
@Busra26_
Belki yarın, belki yarından da yakın...
Şu anda okuduğu kitap
Hasretinden Prangalar EskittimŞiir
Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana.
Ard-arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
Dışarda gürül-gürül akan bir dünya...
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım,
Bir o yana
Bir bu yana...
Seni bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara,
Akan yıldıza,
Bir kibrit çöpüne varana,
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.
Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamdan,
Bir kadeh, bir cigara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini...
~Ahmed Arif~
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Ölüm RisalesiŞiir
Ölüm muhakkak ve ölüm mutlak
Tek kapısıdır ölümsüzlüğün
Ölümle tanıştıktan sonra anladım
Sadece bir kimlik belgesi olduğunu yaşamanın
~Adil Erdem Beyazıt
Dert iyidir" dedi, " insanı ya şair yapar ya da sanatçı." Beni divane biri haline getirmiş diyemedim. Aslına bakarsan bu durumdan rahatsız da değilim. Aşığın maşuğunu düşünürken yüzünde beliren tebessüm gibi halim. Evet, evet bu doğru bir tanım oldu sanırım. Çünkü bazen soluk, bazen buruk ve bazen de o kadar derinden... Aramızda kalsın ama bence çok düşünmek bir delilik belirtisi! E bu durumda hepimiz deliyiz!?!?
Çoğumuzun beyninin içi mahşer alanı ve sorsan kimse bu durumdan memnun değil. Sahi nasıl susturabiliriz bu sesleri? Nasıl söküp alabiliriz benliğimizi içimizden? Kalbimizi avuçlasak bırakabilir miyiz ki düşünmeyi? Boşluğa doğru akıp giden zamana yenilen düşüncelerimiz, kaybolan bedenlerimize ağır geliyor ve sanırım artık tek kaybolan bedenlerimiz değil....
İnsanlar birbirlerine karşı neden açık yürekli davranmazlar? Neden en iyi insan bile karşısındakinden bir şey gizler, bütün düşündüklerini açıklamaz? Söylediklerimizin dikkate alındığını bildiğimiz zamanlarda bile neden içimizden geçenleri olduğu gibi söyleyemiyoruz? Neden herkes olduğundan sert görünmek istiyor? İnsanlar duygularını açığa vurursa altta kalacakmış, küçük düşürülecekmiş gibi bir korkuya kapılıyor?
