Fark etmek acıydı ama gerekliydi. Gözlerimi kapatıp hakkımdaki hoş olmayan gerçeklere sırtımı dönmenin bana ne yararı olacaktı? Bunu birçok kez denemiştim; fakat son sınavı biraz daha ertelemekten başka bir şey yapmıyordum. Bunun bir şekilde yaşanması gerekiyordu. Yaşandı, beni mutsuz etti, bir dönem acı verdi, fakat sonunda kendi içimde daha güçlü olmamı sağladı.
Asla diğer insanlar gibi olamayacaksam, en azından kendim gibi olacaktım ve kendim gibi olmak için elimden geleni yapacaktım.
Anlayıştan daha başka bir şeye, hassas bir kalbe ancak içten insan şefkatinin verebileceği güce ihtiyacı olan benim gibi biri için, basit bir acıma bakışının ne kadar acı ve yıkıcı olabileceğini o an anladım.