Nereye dönsem yüzümün acıyan kalbine
akıyor, üşüdüğüm her sela.
Sonunda herkes, ah, yenilir içindeki çocukluğa.
hiç kimse yoktu,kör oldum.
Çocukluğumun ürkek elleriyle bir ip gibi dolandım boynumla,
çıplak ve soğuk gecesinde ölüme, defterimi
kapadım.
Öldüm çünkü her çocuk gibi
kaçırdığım o saklı fotoğraflarda.Suları
yorumladım,telaşlı bir tutkuyla geldim bir
nehrin kendine döküldüğü yere.Çocuktum
çünkü unutulmuş her çocuk gibi eksik,
ah, unutulmuş her çocuk gibi nezir.