Irmağın yatağını terk etmesi bundandır.
Çok diye başlayan her âşığın utanması,
ben sustukça ağlayan suyun sesi bundandır.
Bir devrin,bir zerrenin kalbinde uyanması...
Kimin kölesiymişim dilim saf,
elim yanık,
ruhu samanyolunda,
kafdağı'ndaymış teni.
Abartılı bir cümle kursam,
değil karanlık mum ışığında bile taşıyamazsın beni.
Çölümde çiçek olur senin bahçendeki kum. Saçını rüzgara ver külümün rengi sarsın,
bir kaktüse dokunsam dökülür bin bir tohum.
Sen beni,
abartarak öldüğüm gün anlarsın...