Kimi insanların/şeylerin yokluğu acı verir, kimilerinin varlığı. İki durumda da maruz kalan acı çeker. Ve herkes bir ucundan bulaşır acıya. Büyütmenin alemi yok. Ne biz büyüğüz ne de derdimiz.
Yol almak isteyen ota çöpe, dikene çalıya takılmamalı. Öncekiler de öyle geçti bu yoldan sonrakiler de böyle geçecek. Ne sen biriciksin ne de derdin.
İyimser olmadan iyi olunur mu hiç? Burada tek sorun iyimserliğimizin kaynağının insanlar olmaması gerektiğini unutmamamız. İman, güvenmektir. İyimserlik ise kendimize de başkasına da değil iman edecek kadar güvendiğimiz makama inanmaktır.
Seninle bir şekilde beraber olanlar ne hissediyor? Etrafına sükûnet, huzur, şükür gibi asil hisleri yayabiliyor muyum? Birinin yüzünü güldürecek bir iş yapabildim mi? Kendi sağlığın, aklın ve kalbin için yapman gerekenleri yapabildin mi?