"Bir gün tam kırk dört günbatımı izlemiştim!" Sonra da şöyle dedin:
"Bilirsin... İnsan çok hüzünlü olduğunda sever günbatımlarını..."
"O kırk dört günbatımı seyrettiğim gün çok hüzünlüydün o halde?"
Ama Küçük Prens soruma cevap vermedi.
İnsanın yalnızlığı kendisidir, ulaşabileceği en büyük kalabalık da kendi yalnızlığıdır fakat bunu düşüncelerinin arasında kendi sesini bile duyamadığında anlar.
Kan ter içinde dövüştüğün bir kavganın ortasında, yeni bir darbe için hazırlandığın sırada hiç beklemediğin an ve boşlukta yüzünün ortasına inip seni alaşağı eden yumruğun adı, hayattır. Tahmin edemezsin, kontrol edemezsin, ne zaman seni devirecek, asla kestiremezsin.